Belki de…
Süre gelen buruk bir aşkın son izleriydi aslında bizde kalanlar…
…Yada..Hiç bitmeyen hatıraların son mısraları…
Hırçın bir rüzgarın sürüklediği heceler
Kusursuz çağlayan nehirlerin son dalgalarıydı…
Tepeden inme ümitlerin avuntularıydık
Her birimizin bir yana savrulduğu…
Sessizce tükenen çığlıkların,haykırışların,hıçkırıkların esirleriydik kimi zaman,
Bazende süzülen gölgelerdik
Bizi,biz yapan benliğimize inat…
Titremekteydik…Üşüyorduk…Ağlıyorduk belkide…
Belkide mutluyduk…
Yokluğun varlığımda hala nefes almaktaydı
Hala benliğim sen doluydu…
Evet hala mutluyduk belkide…
Belki de hiç mutsuz olmamıştık…
