Sıra Sende…
Kadehim elimdeydi. Etraf simsıyah her zaman ki gibi. Fonda ayrılık şarkıları eşlik ediyor hayatın sillesine…
Ağlamayacaktım , akan gözyaşlarıma inat… Benden izinsiz ne yapmak istiyorlarsa kendileri bilirler tabi. Zaten uzuvlarım , duygularım , varlığım bile birşey sormuyorlar ki… Atma kalbim , yeter artık desem sanki dinleyecekmiş gibi…
Zaten benden habersiz sevmişler seni de. Bana kalsa sıradansın zaten. Herkes gibi iki elin , kolların var. Kimseden fazlan yok ki. Ne buldularsa anlamıyorum. Benim göremediğim , hissedemediğim ne varsa… Bir cevap verseler belki yanıldıklarımı anlatıcam ama nafile…
“Sen” diyorum içime kıpır kıpır oluyor birden. Sanarsın ki yeni doğmuş kuş gibi çırpıyor kanatlarını. “Ama yoksun” diyorum bir anda duruyor. Ölüyorum sanıyorum aniden. Cidden ne farkın var senin diğerlerinden?
Olmasan çiçekler açmayacak sanki , o çok sevdiğim yağmurlu bahar akşamları gelmeyecek anlamıyorum ki…Amma çok soru sordum de mi?
Hadi ben bulamadım sıra sende…
